Debaty sejmoweIII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie wyjaśnienia dalszego losu Laboratorium Frakcjonowania Osocza w Specjalnej Strefie Ekonomicznej w Mielcu

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pana Tadeusza Ferenca, posła na Sejm RP, otrzymaną przy piśmie pana marszałka z dnia 22 marca 2002 r., a dotyczącą Laboratorium Frakcjonowania Osocza w Specjalnej Strefie Ekonomicznej w Mielcu, proszę o przyjęcie następującej informacji:    Dla dokonania opracowania ogólnopolskiego programu mającego na celu stworzenie nowoczesnej bazy preparatu krwi w 1994 r. minister zdrowia i opieki społecznej Ryszard Jacek Żochowski powołał specjalną komisję, w skład której wchodzili urzędnicy MZiOS oraz przedstawiciele środowisk medycznych zawodowo związani z hematologią i transfuzjologią. Komisja dokonała oceny ofert budowy w Polsce zakładów przetwórstwa osocza otrzymanych od ministra zdrowia i opieki społecznej, a następnie dokonała przesłuchania firm - oferentów i przedstawiła swoją ocenę ofert.    Z kolei w 1995 r. działała Międzyresortowa Komisja dla Sporządzenia Krajowego Programu Samowystarczalności Polski w Zakresie Krwi Ludzkiej i Osocza, która dokonała analizy ofert dotyczących budowy zakładu frakcjonowania osocza. W jej skład wchodzili przedstawiciele Urzędu Rady Ministrów, Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, Ministerstwa Współpracy Gospodarczej z Zagranicą, Ministerstwa Przemysłu i Handlu oraz Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej. Komisja ta w grudniu 1995 r. sporządziła raport zaakceptowany następnie przez ministra Jacka Żochowskiego. Komisja rekomendowała wybór firmy NEDEPOL (później LFO Sp. z o.o.) jako potencjalnego realizatora budowy zakładu frakcjonowania osocza.    W pracach powyższych komisji nie uczestniczyli przedstawiciele ministra skarbu państwa (ministra przekształceń własnościowych).    W dniu 27 maja 1997 r. Rada Ministrów udzieliła konsorcjum bankowemu reprezentowanemu przez Kredyt Bank SA poręczenia spłaty kredytu bankowego wraz z odsetkami zaciągniętego przez Laboratorium Frakcjonowania Osocza Sp. z o.o. w Mielcu w wysokości 32 686 000 USD na częściowe sfinansowanie budowy wytwórni preparatów osoczopochodnych na terenie SSE w Mielcu (do kwoty 25 900 824 USD).    1 października 1997 r. minister zdrowia i opieki społecznej zawarł z LFO porozumienie określające m.in., że LFO wybuduje i wyposaży wytwórnię w terminie 24 miesięcy od daty podpisania oraz rozpocznie produkcję w terminie 6 miesięcy od daty zakończenia budowy. Następnie w dniu 9 czerwca 1999 r. minister gospodarki wydał LFO zezwolenie nr 44 na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE w Mielcu. W zezwoleniu określono m.in., że do 31 grudnia 2000 r. zostanie wybudowana hala produkcyjna o powierzchni zabudowy 7000 m2.    14 czerwca 2000 r. minister zdrowia podpisał z LFO kolejną umowę, która określała m.in. ogólnie zasady kształtowania cen produktów LFO. Umowa wchodziła w życie pod warunkami zawieszającymi, w tym pod warunkiem przedłożenia przez LFO dokumentów potwierdzających uzyskanie przez LFO wsparcia finansowego, organizacyjnego i technologicznego ze strony inwestora. W czerwcu 2001 r. Ministerstwo Zdrowia poinformowało LFO, że do zawarcia umowy z LFO nie doszło ze względu na niespełnione warunki zawieszające.    Przedstawiciele Krajowego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa oraz Instytutu Hematologii i Transfuzjologii kilkakrotnie stwierdzili, że LFO nie ma żadnych możliwości frakcjonowania polskiego osocza. Przede wszystkim brak jest umowy z renomowanym zagranicznym frakcjonatorem, który gwarantowałby odpowiednie wsparcie technologiczne w postaci wdrożenia nowoczesnych metod produkcji (wraz z metodami inaktywacji czynników chorobotwórczych). Zdaniem ekspertów próg rentowności dla podobnych laboratoriów w Europie kształtuje się na poziomie przekraczającym potrzeby Polski. Zdaniem ekspertów wątpliwe jest, czy ceny produktów LFO będą konkurencyjne w stosunku do cen światowych.    Wykonując decyzję Komitetu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2002 r., minister zdrowia powołał Zespół ds. Budowy Laboratorium Frakcjonowania Osocza, w skład którego weszli przedstawiciele Ministerstwa Zdrowia, Finansów, Skarbu Państwa, Spraw Wewnętrznych i Administracji, UOP i Kredyt Banku. Zespół po dokonaniu analizy ustalił, że LFO Sp. z o.o. z siedzibą w Mielcu z uwagi na dalszy brak inwestora oraz licencjodawcy, około dwuletnie opóźnienie w budowie laboratorium, wszczęte przez Prokuraturę Okręgową w Tarnobrzegu postępowanie w sprawie wyłudzenia kredytu przez LFO oraz niespłacanie przez spółkę zaciągniętego kredytu, co grozi zajęciem majątku spółki, nie daje gwarancji na uruchomienie produkcji preparatów osoczopochodnych w dającym się przewidzieć terminie. Otwartą sprawą pozostaje rozważenie możliwości dokonania analizy opłacalności budowy zakładu frakcjonowania osocza w Polsce. Zespół stwierdził ponadto, że ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne obywateli minister zdrowia musi podjąć kroki w kierunku uruchomienia procedur przewidzianych ustawą o zamówieniach publicznych, ażeby na czas zawrzeć umowę na frakcjonowanie polskiego osocza i uzupełniający zakup preparatów osoczopochodnych. W związku z tym należy wypowiedzieć porozumienie z LFO z dnia 1 października 1997 r.    Odnosząc się do pytań pana posła dotyczących:    1) dalszych planów lub koncepcji mających na celu wytwarzanie osocza w SSE w Mielcu lub w innym rejonie Polski,    2) podmiotów, które udzieliły licencji na taką produkcję,    3) co w tej sprawie zamierza podjąć minister skarbu państwa,    pragnę uprzejmie poinformować, że minister skarbu państa nie jest kompetentny do udzielenia odpowiedzi w przedmiotowej sprawie. Z wyżej zamieszczonych informacji wynika jasno, że przedstawiciele ministra skarbu (oraz jego prawnego poprzednika) nie brali udziału w wyborze frakcjonatora oraz nie podpisywali żadnych porozumień czy umów w tej sprawie. Minister skarbu państwa nie sprawuje również nadzoru właścicielskiego nad LFO Sp. z o.o., które jest podmiotem prywatnym. Udział ministra ograniczał się do wydelegowania przedstawiciela do zespołu powołanego w lutym br. na wniosek Komitetu Rady Ministrów do oceny bieżącej sytuacji. W związku z tym minister skarbu państwa nie jest uprawniony do podejmowania w tej sprawie żadnych działań. Kompetentny w tej sprawie jest minister zdrowia (jako strona porozumienia z LFO i gwarant bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli), minister finansów (ze względu na poręczenie spłaty kredytu bankowego) oraz Kredyt Bank (jako lider konsorcjum bankowego i potencjalny właściciel mienia LFO zajętego w ramach windykacji długu).    Z wyrazami szacunku    Minister    Wiesław Kaczmarek    Warszawa, dnia 4 kwietnia 2002 r.